...ถึงแม้ว่าผมยังไม่ได้เดินมาไกลมาก แต่ผมก็รู้สึกว่าผมเหนื่อย ผมเหนื่อยมากๆ แม้ผมคิดว่าผมเจอที่ๆ ผมจะใช้ชีวิตอยู่ ที่ๆ ผมจะก้าวเดินไป แต่ผมเหนื่อนแล้ว
ผมอ่อนแอ และไร้เรี่ยวแรงลงทุกที่...
จากเหตุการณ์วันนั้น เหตุการณ์ที่ทำให้เรา "เหมือนคนไม่ที่ไม่รู้จักกัน"
"ไม่มีช่องทางให้สือสาร ไม่มีสถานที่ให้ติดต่อ"
สิ่งเดียวที่ทำได้ คือ "รอ" (หาความหมายของคำๆ นี้ได้ใน *wait)
ถ้าถามผม ผมเขียนทำไม เพราะงานชิ้นนี้จะทำให้เขาคนนั้นห่างคุณออกไปอีก
ใช่! ผมยอมรับ แต่ไม่ว่าอย่างไร เราเหมือนจบลงในวันที่เกิด Second Impact แล้ว ในความรู้สึกผม มันจบลงไปตั้งแต่วั้นนั้นแล้ว
"วันที่ผมยังไม่ได้เริ่มต้นด้วยซ้ำ"
แม้ว่าเขาจะเข้ามาอ่านแล้วคิดว่าผมเขียนถึงเขา หรือว่าผมเขียนให้คนอื่น คำตอบมันก็ไม่ต่างกัน ในเมื่อเขามองว่าผมเป็นไอ้กระล่อน เป็นไอ้ปริ้นปล่อน จอมลวงโลก หลังฐานก็มีอยู่คาตา จะยังมาแก้ตัวน้ำคุ่นๆ ใช่ ผมทำ ผมยอมรับ
"แต่นับตั้งแต่ที่เราได้พูดคุยกัน ผม...เลิกกับทุกคนแล้ว"
คุณจะเชื่อคำของไอ้โกหกหรือไม่ ผมคงจะไม่หาคำตอบให้กับคุณ
แต่อย่างน้อยๆ ผมก็รู้สึกดี ผมยอมรับ เมื่อก่อนผมคิดถึงแต่ตัวเอง ผมไม่เคยสนใจหรือเป็นห่วง รวมทั้งเห็นใจใคร ผมยอมรับ ไอ้ตัวโกหกตัวนี้ยอมรับ
แต่นับตั้งแต่ที่เราได้เจอกัน นับตั้งแต่ที่พี่ได้เจอเรา...
อย่างน้อยๆ ผมมีคนให้คิดถึง มีคนให้เป็นห่วง มีคนที่เราแคร์ แคร์ในทุกๆ อย่างของเขา ไม่ว่าจะเป็นชีวิตของเขา หน้าที่การเรียน การงาน การพักผ่อน สุขภาพ ครอบครัว เพื่อนของเขา มีคนที่เราฝันถึง มีคนที่เราอยากที่จะเจอเขา ได้เห็นรอยยิ้มเขา ได้เดินไปเคียงข้างเขา หลังจากที่ความรู้สึกนั้นหายไปนาน...
แต่ที่สำคัญที่สุด คือเขาทำให้ผม...เห็นแก่ตัวน้อยลง
น่าเสียดาย ที่ผมอดอนไม่พอ พี่อดทนไม่พอ พี่รอวันนั้น รอวันที่ล่องลอยอยู่ในอากาศ จากลมปากที่ไม่รู้ว่าพูดออกจากใจจริงๆ หรือพูดเพียงเพื่อตัดรำคาญไม่ได้
ถ้าให้เลือกระหว่ารอ กับ ลงไปงมเข็มในมหาสมุทร
ผมเชื่อว่าคนทุกคนคงเลือกที่จะรอ แม้ผมเองก็อยากจะรอ
แต่ถ้าให้ผมเลือก... ผมเลือกที่จะงมเข็มในมหาสมุทร
ถึงว่ามันเหมือนยากและลำบากเพียงไร แต่อย่างน้อยๆ ไอ้เข็มเล่มนั้นมันก็มีอยู่จริง
ถามว่าผมเสียใจไหม แน่นอน "ผมเสียใจ"
ถามผมว่าทำแบบนี้แล้วเขาคนนั้นไกลออกไปอีกนะ คุณทำตามที่เขาบอกก็ได้ ถึงจะดูไม่มีจุดหมาย แต่มันก็ยังดีกว่า เขาอาจจะยังไม่พร้อมจริงๆ ก็ได้
"ใช่ มันน่าจะดีว่า"
แต่อย่างที่ผมบอก "ผมยอมรับ"
ไม่ว่าข้อความนี้เขาจะอ่านหรือไม่ อย่างน้อยๆ ผมก็เซฟตัวเอง
เสียใจไหม มันแน่นอน คนเราไม่ได้รู้สึกแคร์ใครแบบนี้ได้กับทุกคน
คนที่ทำให้เรายอมแม้กระทั้งจะเสียน้ำตา มันคงไม่ใช่คนทุกคนหรอก ที่ทำได้
แต่อย่างน้อยๆ แม้ว่าเขาก็รุ้อยู่แล้ว แม้ผมจะนอมรับ "ว่าผมยังไม่ได้รักเขา"
แต่ความรู้สึกตอนนี้ ถึงมันไม่ใช่ มันก็ไกล้เขียงมาก แต่อย่างว่า จริงๆ เราแทบไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ แต่การที่เราจะบอิกว่ารู้จักหรือไม่รู้จักกันดีหรือไม่ดีพอนั้น มันวัดจากอะไร ถ้าเราใส่หน้ากากเข้าหากัน ผมว่า 10 ชาติผมคงไม่รู้จักคุณดีพอ
แต่ถ้าเราเปิดใจรับรู้กันและกัน ไม่ปิดกันและกันละ?
ถามผมเสียใจไหม "ผมเสียใจ" เพราะผมไม่รู้ว่ามันเริ่มจากอะไร สิ่งที่ทำให้เราผิดใจกันมันมาจากอะไร ผมอยากรู้จริงๆ อะไรที่มันทำให้เราไม่แฮปปี้ที่จะคุยกัน อะไรที่มันทำให้เราต้องมีความรู้สึกที่หันหลังให้กัน...
ผมยอมรับ ผมเป็นคนโกหก แต่ผมยอมรับ ผมไม่เคยโกหกเขาคนนี้
แต่อย่างน้อยๆ ผมก็ได้บอกความรู้สึก...
...อย่างน้อยๆ ผมมีคนให้คิดถึง มีคนให้เป็นห่วง มีคนที่เราแคร์ แคร์ในทุกๆ อย่างของเขา มีคนที่เราฝันถึง แม้ว่ามันอาจจะเป็นแค่ความฝัน ถ้าเรายังลอยโดยที่ไม่พูดคุย ปรับความเขาใจกัน มีคนที่เราอยากที่จะเจอเขา ได้เห็นรอยยิ้มเขา ได้เดินไปเคียงข้างเขา หลังจากที่ความรู้สึกนั้นหายไปนาน...
และที่สำคัญที่สุด คือเขาทำให้ผมเห็นแก่ตัวน้อยลง....